സ്പന്ദിക്കുന്ന ടാജ്മഹല്‍

ചെറുകഥ                                      മിനി .പി.സി

 

സ്പന്ദിക്കുന്ന  താജ്മഹല്‍

 രാത്രിമഴ  തോര്‍ന്നമര്‍ന്നപ്പോള്‍  ഉയര്‍ന്നു  കേട്ട  കരിവണ്ടിന്‍റെ  ചിറകടി

ശബ്ദം  എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.. .. അതൊരു രോദനമായിരുന്നു 

,ശോകസംഗീതമായിരുന്നു.മഴയില്‍ ഒലിച്ചുപോയ  തന്‍റെ പ്രിയതമയെകുറി

ച്ചുള്ള ഓര്‍മകളായിരുന്നു  ആ  രോദനത്തില്‍ മുഴങ്ങിക്കേട്ടത് ! ഞാന്‍

എന്‍റെ  കരിമ്പടം  നീക്കി  പതിയെ ചെവിയോര്‍ത്തു, ...ആ രോദനം

എന്‍റെ  ജാലകവിരിയ്ക്കുള്ളില്‍നിന്നായിരുന്നു. അകത്തേക്ക്

വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിനൊപ്പം അടയാത്ത    ജാലകപ്പാളികളിലൂടെ

പാറിവീണതാകാം  ആ കരിവണ്ട് !

          

             എനിക്കതിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമായിരുന്നു.................ഒരിക്കലും

നികത്താനിടയില്ലാത്ത നഷ്ടങ്ങളെ ഓര്‍ത്ത് വിലപിക്കുന്ന ആ മനസ്സിനെ

തഴുകിയുറക്കണമായിരുന്നു . ഞാനതിന്‍റെ  ശിരസ്സില്‍ പതിയെ തലോടി,

പക്ഷെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും തോറും അതിന്‍റെ  വേദന മൂര്‍ച്ചി_

_ക്കുന്നതറിഞ്ഞ് ഞാനാ പാഴ്ശ്രമം മതിയാക്കി .അപ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തത്

അതിന്‍റെ പ്രണയിനിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു, “ ഭാഗ്യവതി ! ”അസാന്നിധ്യത്തിലും സ്മരിക്കപ്പെടുക, അധികമായി സ്നേഹിക്കപ്പെടുക...

അപൂര്‍വവും ,അസുലഭവുമായ ഭാഗ്യം! ഈ ലോകത്ത് തനിക്കായി 

സ്പന്ദിക്കുന്ന താജ്മഹലായി മാറിയ തന്‍റെ  പ്രിയനെയോര്‍ത്ത്

അവള്‍ക്ക് അഭിമാനിക്കാം.

          അപ്രതീക്ഷിതമായി പൊട്ടിയ ഇടിയുടെ ആഘാതത്തില്‍

തെരുവ് വിളക്കുകള്‍ കണ്ണടച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു.

അന്ന്  ആക്സിഡെന്‍റ്റില്‍ ഒരു കാല്‍നഷ്ടമായതറിഞ്ഞ് ഫോണിലൂടെ

“ ടേക്ക്  കെയര്‍,ബൈ ബൈ ” എന്ന് പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞ എന്‍റെ

പ്രാണപ്രിയനായിരുന്നവനെ ഓര്‍ത്തു ! മനുഷ്യര്‍ക്കിടയിലെ സൗഹൃദവും

പ്രണയവുമൊക്കെ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും വൈകല്യങ്ങള്‍ക്കു  മുന്‍പില്‍

വഴിപിരിയുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ എന്‍റെ തലയിണ

വീണ്ടും  കണ്ണീരില്‍ കുതിര്‍ന്നു...അപ്പോള്‍ അതുവഴി പാറിയ

മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ ഇത്തിരി വെട്ടത്തില്‍ എന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്ന

കരിവണ്ടിനെ  ഞാന്‍ കണ്ടു.അപ്പോള്‍   ഞങ്ങളുടെ  കണ്‍കോണുകളില്‍   ഉരുണ്ടു  കൂടിയ   കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങള്‍ക്ക്  ഒരേ നിറമായിരുന്നു !

       

         അതെന്നെ അലിവോടെ അല്‍പ്പനേരം നോക്കിയിരുന്നു ,പിന്നെ

എന്നോടാ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..ഒരു വസന്തത്തില്‍ ഗന്ധമാദനത്തിലെ

പൂവാടികളിലലയവെ ആദ്യമായ് അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയത്,

മനസസരസ്സിലെ താമരയല്ലികളിലെ പൂന്തേനുണ്ണവേ

ഇഷ്ടമറിയിച്ചത്..ഒടുവില്‍..ഒടുവില്‍ എന്നോ തകര്‍ത്തു പെയ്ത ഒരു

രാത്രിമഴ അവളെ  തന്നില്‍നിന്നകറ്റിയത്! പ്രിയതമയുടെ  ഓര്‍മ്മകള്‍

പേറി ജീവിക്കുന്ന ആ സ്പന്ദിക്കുന്ന താജ്മഹലിനെ

ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനെപ്പോഴോ ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി .

        പ്രഭാതത്തില്‍കഴിഞ്ഞതൊക്കെ സ്വപ്നമായിരുന്നോ ,

സത്യമായിരുന്നോ എന്ന  ഹാലൂസിനേഷനില്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് എന്‍റെ

തലയിണയ്ക്കരികില്‍ അവനെ തിരയവേ അതിശയത്തോടെ അമ്മ

പറഞ്ഞു ,

“ കുട്ടീ  ദാ  നോക്കൂ  വല്യൊരു   കരിവണ്ട് !      നിന്‍റെ 

തലയിണയ്ക്കരുകില്‍നിന്നു കിട്ടീതാ ,ഇത്രേം വലുതിനെ ഞാനാദ്യമായിട്ടാ

കാണണെ ! എത്ര അടിച്ചിട്ടാ ഇത് ചത്തതെന്ന് അറിയ്വോ ? ”

ഞാന്‍ അമ്മയെ  ദയനീയമായി  നോക്കി . എന്‍റെ   നോട്ടത്തിന്‍റെ

അര്‍ത്ഥമറിയാതെ മിഴിച്ചു നിന്ന അമ്മയ്ക്ക് മുന്‍പിലൂടെ സ്പന്ദനം

നിലച്ച ആ പ്രണയ സൌധവുമായി  ഞാന്‍എന്‍റെ ഉദ്യാനത്തിലേക്ക്

നടന്നു...ഒരിക്കലും ഒരാളും  ഒരു വണ്ടിനും കൊടുത്തിട്ടില്ലാത്തത്രയ്ക്ക്

മഹത്തരമായ ഒരു സംസ്കാര  ശുശ്രൂഷയ്ക്കൊടുവില്‍ ആ

മണ്‍കൂനയ്ക്കു  മുന്‍പില്‍ കൈകൂപ്പി ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു .

“  പുനര്‍ജന്മമെന്നൊന്നുണ്ടെങ്കില്‍  നീ എനിക്കായി പുനര്‍ജനിക്ക ,

ഗന്ധമാദനത്തിലെ  കാറ്റേല്‍ക്കാന്‍ , മാനസസരസ്സിലെ താമരയല്ലികളിലെ

പൂന്തേന്‍ നുകരാന്‍ എന്നെയും കൊണ്ടുപോവുക . ”